ได้เดินทางผ่านจังหวัดแพร่ เห็นโรงบ่มใบยาสูบแล้ว ทำให้คิดว่า  ทำไมนะ เพียงแค่ ควันที่สูบเข้าไปเพื่อเลี้ยงมะเร็ง ในปอด ก็มีวิธีการทำ

ที่แสนจะยุ่งยาก และมากไปด้วยขั้นตอน ถึงกระนั้นแล้ว ใบยาสูบที่ดี ก็ไม่เพียงพอที่จะสามารถบอกได้ถึงรสนิยมของผู้สูบมัน แม้ว่าผลลับมันคือ มะเร็ง เหมือนๆกัน

เคยได้ยินผู้รู้บอกมาว่า กว่าจะได้เป็นบุหรี่นั้น  ต้องเอาใบยาไปบ่ม กับ ความร้อน ให้เหลือความชื้นที่พอดี ในการบ่มใบยา ถือว่าเป็นความสำคัญที่สุดของการทำบุหรี่

เลยสงสัยว่า ทำไม ประเทศไทย ผลิต บุหรี่ มาโบโร่ ไม่ได้ แต่ทำไมมีบุหรี่ สายฝนบ้าง กรองทิพ บ้าง ซึ่งปัจจุบัน ไม่ค่อยเห็นใครสูบสักเท่าใหร่

อาจจะเป็นเพราะความที่ไม่ใช่ของนอกกระมัง

จะว่าไป ใบยาสูบที่มีในโลกของเรา แม้ว่าจะต่างสายพันธุ์ ต่างสภาพอากาศและ ดิน ที่ทำให้ กลิ่นของใบยาแต่ละที่ต่างกันออกไป แต่ในความเป็น บุหรี่ ฉันเชื่อว่ามันก็คงคล้ายๆกันหมด และด้วยความที่ไม่เคยสูบ ฉันจึงไม่เคยรุ้ถึงความต่างของ สายพันธุ์และยี่ห้อของมัน

ใครบางคนบอกฉันว่า เราสามารถดูอาชีพ หรือฐานะ ของคนได้จากบุหรี่ที่เขาสูบ  ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่า แล้วพวกที่ไม่สูบแบบฉัน จะมีใครดูฉันออกไหม

เขาว่า หากเป็น เซลแมน ส่วนมากเขาจะสูบยี่ห้อ แอลเอ็ม

และถ้าหากเป็นคนขับรถ ส่วนมากก็ บุหรี่ ในประเทศทั่วไป

หากเป็นเจ้าของกิจการ  ก็ต้อง มาโบโร่ จะแดงหรือเขียวอะไรก็ว่ากันไป

ส่วนกรรมกรผู้ใช้แรงงาน ก็จะสูบ วันเดอร์ (ของไทย )

ส่วนวันไหน หากเงินเดือนไม่ออก ก็คงจะเป็น ยี่ห้อ ขอเพื่อนสูบ ไม่ก็ ม้วนพัน (กระดาษพันด้วยใบยา พันด้วยมือผู้สูบเอง)

ทำให้ฉันสงสัยว่า ทำไมหนอ แค่บุหรี่ ก็มีการแบ่งแยกกันได้ ทั้งๆที่ แหล่งที่มาก็คงมาจากที่เดียวกัน

จะต่างกันและพิเศษกว่ากันก็แค่ ขั้นตอนในการบ่ม ใบยา ความพิถีพิถันในการบ่ม น่าจะเป็นการบ่งบอกถึงคุณภาพมากกว่า

แม้ว่า บทสรุปสุดท้าย อาจจะมาลงที่เดียวกันหมด คือ มะเร็ง ไม่ก็ถุงลมโป่งพอง

ย้อนกลับมาคิดเรื่องบุหรี่แล้วมันทำให้ฉัน ฉุกใจขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง คือ เรื่องของการดื่มเหล้า

ฉันเองเมื่อก่อน เคยติดเหล้า ฉันไม่รู้ว่า ในความหมายของคำว่า เมา นั้น มันจะต้องปนกับคำว่ายี่ห้อด้วย

ฉะนั้น เมื่อฉันติดเหล้า ฉันจึงเลือกที่จะติด ยี่ห้อที่มันดื่มได้ง่ายๆ และเมาเร็วๆ

ก็ของมันอร่อยเสียที่ไหนกันเล่า นั่นทำให้ฉันติดเหล้า ยี่ห้อ สวิง มันก็ สวิงสมชื่อ และสมกับรูปร่างขวดมัน เพราะไม่ว่าจะเมาแค่ไหน ก็ไม่เคย ล้ม

รุ่งขึ้นตื่นมาทำงานได้ตามปรกติ ตอนที่เลิก ฉันเลิกเพราะ ฉันเห็นน้ำตาของคนที่รักฉัน นั่นมันทำให้ฉันรู้ว่า

ความจริงแล้ว ไอ้ความรู้สึกเมาเนี่ย มันไม่สนุกเลย สิ่งเดียวที่มันพอจะช่วยได้ก็คือ

เวลาเมาแล้ว สิ่งรอบตัวเราดูสนุกดี ก็เท่านั้น

และเมื่อ อาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันฉลองให้กับตัวเอง ด้วยการดื่ม ใช่ ดื่มมันคนเดียวนี่แหละ ก็ฉลองให้ตัวเองนี่นา ฉันเลือกยี่ห้อ ชีวาส รีเกิ้ล  ไอ้ระดับหรือ เกรด หรือฐานะ

ฉันก็ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย เพราะ ขนาดเหล้าป่าที่บ้าน ฉันเองก็ยังดื่มมาแล้วไม่ถ้วน

แต่มันฉุกให้ฉันคิดถึง สายตาของผู้คนที่มองฉัน ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย

อา.......ฉันกำลังถูกพวกเขาวัดระดับฐานะ และเกรดอยู่เป็นแน่

ทั้งๆที่ ฉันเลือกเพราะ ฉันไม่ต้องการปวดหัวในอีกวันถัดมาก็เท่านั้น 

มันทำให้ฉันสำนึกได้เลยว่า ทำไมหนอ คนเรา อยู่ดีๆ ต้องมาเอาตัวเองไปให้เขาตัดสินด้วย

จริงอยู่ที่ไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องสายตาและความคิดของพวกเขาเหล่านั้น แต่ นั่นไม่ใช่คนแบบฉัน

และสายตาของพวกเขาก็ไม่สามารถตัดสินอะไรฉันได้ แต่ทว่า สายตาของพวกเขาได้ทำให้

"ฉันต้องมองย้อนมาที่ตัวเองในฐานะคนอื่น"

การที่เราได้มองตัวเองและ ได้เป็นคนตัดสินตัวเองนั้น มันเป็นการหยุดการกระทำนั้นๆได้อย่างเห็นผล

ในโลกใบนี้ มีคนหลายประเภท ทำในสิ่งที่รู้อยู่แล้วถึง ผลลัพธ์ แต่ก็ยังมิวายกระทำซ้ำๆ แต่ละครั้งก็หาข้ออ้างเรื่อยไป

และก็มีอีกประเภทที่ ทำไปเพราะ ไม่รู้ หรือ รู้เท่าไม่ถึงการ และพอได้รู้แล้ว ก็หยุดการกระทำนั้นเสีย

อีกพวกหนึ่งก็คือ พวก ไม่ยอมรับรู้ ถึงผลลัพธ์ และไม่ยอมรับรู้ว่า ทำอะไรลงไป  พวกหลังสุดนี่น่าใจหายนะ

วกมาเรื่อง บุหรี่กับเหล้าก่อน

ทั้งสองอย่างนั้นถือว่าเป็นสารเสพติด ที่ไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับร่า่งกายส่วนไหนเลย และ เชื่อเถอะว่า ในร่างกายเรา ไม่มีเซลไหนที่ต้องการสารเหล่านั้นเพื่อการอยู่รอด แต่ คนก็ยัง สรรหามาใส่ตัวเองให้ได้ ทั้งๆที่ผลลัพธ์มันคือ ไม่มะเร็งก็ ตับแข็ง และ สุขภาพแย่ลง

ฉันเขียนเรื่องราวเหล่านี้เพราะ ฉัยอยากจะบอกถึง ความ โง่ ของตัวเอง ที่ฉลองให้กับผลงานของตัวเอง ในเรื่องการถ่ายรูป จนตัวเองต้องป่วยหนัก

จะว่าไป ฉันคิดเพียงแค่ ความสุขสั้นๆ หลังจากที่ทนลำบากตากตรำ หาผีเสื้อ หามรุ่งหามค่ำ แถมยังต้องอยู่กลางแดดทั้งวัน ยิ่งกว่าชาวนาเสียอีก

พอหลังจากที่ได้ ถ่ายรูปผีเสื้อที่เฝ้ารอมาแสนนาน แล้ว ฉันก็อยาก จะ ทดแทนให้กับตัวเอง และนั่นก็เป็นที่มาของเรื่องราวทั้งหมด

ไม่น่าเชื่อใช่ไหมว่า คนที่ดูเหมือนว่าจะฉลาดอย่างฉัน สามารถทำเรื่อง โง่เง่าได้อย่างนี้

ทั้งๆที่ ชีวิตเป็นของฉันเองแท้ๆ

ทุกๆอย่างในชีวิต ฉันเลือกที่จะหยิบยื่น เข้าสูตัวเองแท้ๆ

บางครั้ง แม้แต่จะต้องทนลำบาก สรรหา ก็ทำเพื่อตัวเองแท้ๆ

แล้วทำไม ฉันถึงเลือกเหล้า (ยาพิษ) ให้ตัวเองกันนะ

เปล่านะ ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้ ว่ามันไม่ดีต่อร่างกายฉัน ตรงกันข้ามฉันรู้ดี แต่อะไรหล่ะ ที่ทำให้ฉันโง่ได้ถึงเพียงนี้

ฉันเขียนเรื่องนี้เพื่ออยากจะบอกกับทุกคนว่า

อย่าได้ทำอะไรที่โง่ๆแบบฉัน เพราะ "ชีวิตของเรา มันก็คือ ทั้งหมดที่เราเป็น และ เป็นเรา"

จงเลือก สิ่งที่เข้ามาในชีวิต คัดกรองให้ดี และ คัดสรรให้ดี

เพราะเมื่อเลือกสิ่งที่ดีแล้ว ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ "ชีวิตที่ดีๆ" ไงหล่ะ

สองมือเราเท่านั้นที่ไขว่คว้า

สองมือเราเท่านั้นที่สรรหา

สองเท้าเราทั้งนั้นที่จะนำพา

ให้สมองเราเลือกเถิดว่า สิ่งไหนดีจริงๆ แล้ว ไขว่คว้ามัน!!!!

วรินทร  อินสม